Herinneringen zijn niet ophaalbaar. Het zijn altijd reconstructies – elke poging om een moment terug te halen, via fotografie, AI of fysiek materiaal, produceert een vertaling, nooit het origineel. Inge werkt met dat onvermogen als materiaal.

Inge’s werk begint bij een visuele trigger – een drainagegoot, op de tram zitten, grassen in tegenlicht, paarden in de regen – en beweegt zich van dan af door opeenvolgende lagen: foto, Midjourney, Photoshop, giclée, verf, gesso, inkt, en uiteindelijk soms ook draad, textiel of gedroogd gras dat letterlijk uit het vlak breekt. Elke stap is een nieuwe afstand van wat er werkelijk was.

Dat falen is niet het probleem. Het is een nieuwe opening. Waar Inge’s herinnering ophoudt, begint die van de kijker.

Inge studeerde architectuur aan het NHIBS (zo heette dat toen nog) en behaalde een Master in Grafische Vormgeving & Illustratie aan Sint-Lucas Antwerpen. Ze werkte als art director bij grote Brussels reclamebureaus, en werd daarna freelancende vormgever en website designer. Haar hobby – paarden – groeide uit naar die tweede roeping: mensen doen nadenken over hoe paarden recht hebben op paardvriendelijke training.
Ondertussen is Inge ook beginnen schrijven – niet alleen how to paardenboeken, maar ook fantasy en hard sf-verhalen. De publicatie van haar eerste verhaal wordt verwacht in 2027.

Klinkt dat als zigzaggen? Niet voor Inge. Zowel grafische vormgeving, paardvriendelijk trainen, schrijven over mensen als dit onderzoek naar hoe je herinneringen terug in de realiteit kan trekken door middel van lijn, kleur, materiaal, komen allemaal op hetzelfde neer: hoe ontstaat betekenis uit interactie?